غزلی بسیار عالی از شاعر زنده یاد معینی کرمانشاهی

ای وای،در این دار فنا خستگی ما
چیزی نبود جز غم دلبستگی ما

چون ساعت رفتن برسد،الفت هستی
صد پاره شود با همه پيوستگی ما

ما جمله،اسیران من و مایی خویشیم
اینجاست،همان علت صد دستگی ما

افسوس که با قید تعلق خبری نیست
زآزادگی مطلق و وارستگی ما

نیک و بد تقدیر که تغییرپذیر است
تعبیر شود،پستی و برجستگی ما

این عقربه تند زمان است که می خندد
بر راه دراز و قدم آهستگی ما

در عین جوانی،بشگفتند یکایک
پیران جهاندیده ز بشکستگی ما