شعری بسیار زیبا از شاعر: *ژاله اصفهانی*

گیاه وحشی کوهم نه لالهی گلدان

مرا به بزم خوشیهای خودسرانه مبر

به سردی خشن سنگ خو گرفته دلم

مرا به خانه مبر، زادگاه من کوه است

ز زیر سنگی یک روز سر زدم بیرون

به زیر سنگی یک روز میشوم مدفون

سرشت سنگی من آشیان اندوه است

جدا ز یار و دیارم دلم نمیخندد

زمن طراوت و شادی و رنگ و بوی مخواه

به غیر حسرت پر خشم و آرزوی مخواه

گیاه وحشی کوهم در انتظار بهار

مرا نوازش و گرمی به گریه میآرد

مرا به گریه می آرد ...