بدان# عشقخود توییآن را در وجود کسیجستجو نکنخودت را رها کنآن قدر رها که اوج بگیریتا بیابی عشقواقعیبگذار حتی گمنام بمانیبگذار شهره ی شهر شویاز مهربونینکند سردی آدماتو را دل سرد کنداز مهر ...

امروز دیروزی ستکه فردا منتظرش هستیم.....

در شهرغریبانبه دنبال آشناییمگردخویش را دریاب که جز او کسی نیست ....

نه اینکه فکر کنی مرهم احتیاج نداشتکه زخم های دل خون من علاج نداشتتو سبز ماندی و من برگ برگ خشکیدمکه آنچه داشت شقایق به سینه کاج نداشتمنم خلیفه ی تنهای رانده شده از فردوسخلیفه ای که از آغاز تخت و تاج ن

کاش دلتنگی راهخانه ی مرا گم میکردتاکمیدلم آرام می گرفت ...

بیاییم برای آرامش هم دعا کنیم ... برای قضاوت نکردن برای زرنگی نکردن برای دروغ نگفتن برای ظلم نکردن برای وفای به عهد برای مهربان بودن برای دلی را نشکستن برای انسانیت دعا کنیم شاید اگر بخواهیم و برای ب

آدمها همه ستاره هایی دارند که ... با هم یکی نیستند برای آنها که دانشمندند معما هستند برای کارفرمای من طلا بودند اما همه این ستاره ها ساکنند در عوض تو ... ستاره هایی خواهی داشت که هیچکس ندارد وقتی شب ب

این روزها ساکت شده ام همچون آسمون بعد طوفان آرام شده ام همچون درختی تک در دشتی که برگهایش را پاییز با خود برده است و تنها نگاهش به خداهست چراکه می دانم تنها او می داند ازدل من ...

رها کنید مرا با غم نهان خودم اگرچه خستهام از درد بیکران خودم به دشمنان قسم خورده، احتیاجی نیست که دشنه میخورم از دست دوستان خودم... چو رنج بوده فقط سهمم از جهان شما خوشا به کنج اتاقم...خوشا جها

بس که در این کوچه دائم رفت و آمد می کنم پیش چشم دیگران گهواره می آیم به چشم

حکایت از چه کنم، سینه سینه درد اینجاست هزار شعلهی سوزان و آه سرد اینجاست نگاه کن که ز هر بیشه در قفس شیری است بلوچ و کرد و لر و ترک و گیلهمرد اینجاست میان این همه نامردمی و نامردی نشسته در غم مردم

ای وای،در این دار فنا خستگی ماچیزی نبود جز غم دلبستگی ماچون ساعت رفتن برسد،الفت هستیصد پاره شود با همه پيوستگی ماما جمله،اسیران من و مایی خویشیماینجاست،همان علت صد دستگی ماافسوس که با قید تعلق خبری نی

کوه پرسید ز رود کوه پرسید ز رود زیر این سقف کبود راز ماندن در چیست ؟ گفت : در رفتن من کوه پرسید : ومن ؟ گفت در ماندن تو بلبلی گفت : ومن ؟ خنده ای کرد و گفت : در غزلخوانی تو آه از آن آبادی

سکوت آب می تواند خشکی باشد و فریاد عطش سکوت گندم می تواند گرسنگی باشد و غریو پیروزمند قحط همچنان که سکوت آفتاب ظلمات است اما "سکوت آدمی" فقدان جهان و خداست غریو را ...تصویر کن . شاعر : "احمد شاملو

یاری کن ای نفس که درین گوشه ی قفس بانگی برآرم ز دل خسته یک نفس صبر پیمبرانه ام آخر تمام شد ای آیت امید به فریاد من برس

گر چه خویش را ز خویشتن تکانده بودم و رها شده باز هم در آن میان غریبه بودم و کسی از حضور من خبر نداشت ...

این روزها ... کمی با دست خود بررسی از مرجع لبخند طبق کپی رایت بررسی از مرجع بردار طبق کپی رایت درون پاکتی در جیبب بگذار برای روزهایی که دلتنگ می شوی و دلگیر از نامهربانی ها .

آن صداها به کجا رفت صداهای بلند گریه ها قهقهه ها آن امانت ها را آسمان آیا پس خواهد داد؟ پس چرا حافظ گفت؟ آسمان بارامانت نتوانست کشید نعره های حلاج برسر چوبه ی دار به کجا رفت کجا ؟ به کجا می رود آه چه

شکایت از غم پاییز برگ ریز بس است مرا تبسم گل های روی میز بس است به آنچه یافته ام قانعم!چه کم چه زیاد اگر بس است همین چند خورده ریز بس است همیشه قسمت فواره سرنگون شدن است تو نیز مثل من ای دوست برمخیز!

  گنجشک ناز و زیباکه میپری اون بالابال و پرت به رنگ خاکدلت مهربون و پاکبه من بگو وقتی که پر کشیدیبابام رو تو ندیدی؟دیدمش از اینجا رفتاون بالا بالاها رفتپیش ستارهها رفتیواش و بی صدا رفت ستاره آی ستارهپولک ابر پارهخاموشی یا میتابیبیداری یا که خوابیبه من بگو وقتی که خواب نبودی بابام رو تو ندیدی؟دیدمش ا...